Σήμερα ξύπνησα αργά, βρήκα τους δρόμους μουσκεμένους απ’ τη πρωινή βροχή, σταματάω στο περίπτερο, παίρνω την εφημερίδα μου, αφήνω ένα ευρώ, ακούω τη φωνή του περιπτερά « τριάντα λεπτά ακόμα», αναρωτιέμαι « γιατί μου δίνει αυτή τη χρονική διορία;». Τελικά δεν μου έδινε χρονική διορία για κάτι. Στο τέλος εγώ του έδωσα τριάντα λεπτά ακόμα γιατί είχε αυξηθεί η τιμή της.
Η τιμή τιμή δεν έχει, και στο τόπο που ζούμε η έννοια της τιμής πλέον ορίζεται μόνο με το χρήμα και το πόσα έχεις. Την άλλη έννοια οι περισσότεροι την έχουν ξεχάσει.
Φτιάχνω καφέ, ανάβω τσιγάρο. Βάλσαμο ο πρωινός καφές, τραβάω και δυο τζούρες απ’ το τσιγάρο, το αφήνω να σιγοκαίγεται στο τασάκι.
Ο τόπος όχι μόνο σιγοκαίγεται άλλα έχει αρπάξει κανονική φωτιά:
Siemens, μίζες = Μίζεμς. Ήταν να μην πατηθεί η μίζα, τώρα που πήρε μπρος το όχημα της μάσας να δούμε ποιοι θα βγουν αφάγωτοι και ποιοι φαγωμένοι.
Παρακάτω,
Οι Άγιοι σαν γριές ξαμαλιασμένες Αίγες τρώγονται γύρω απ’ το φρεσκοθαμμένο πρώην αρχηγό τους. Μάταια όλα τα ανθρώπινα, έτσι δεν μας λένε; Αυτοί όμως πότε θα ακούσουν αυτά που λένε σε εμάς;
Παλιά λέγανε για τις εκλογές ότι: τη Δευτέρα ξυρίζουν το γαμπρό!
Αύριο Πέμπτη μακάρι να ξύριζαν το νικητή, αλλά όχι μόνο δεν θα το ξυρίσουν, που σήμερα πολύ από αυτούς το θέλουν, αλλά θα του χτενίσουν τα γένια και θα του τα ευλογήσουν. Άλλο σήμερα , άλλο αύριο. Πάντα με τη φώτιση του Αιγου- Αγίου Πνεύματος.
Απ’ την άλλη Χρυσαυγίτες με Μπάτσους, εναντίον Αντιεξουσιαστών. Το ότι οι πρώτοι έχουν σχεδόν την ίδια ιδεολογία το ξέρουμε, τέτοια απροκάλυπτη στήριξη όμως πάει πάρα πολύ.
Αντιεξουσιαστές, έχουν πλέον αρχίσει να γίνονται ίδιοι με αυτούς που πολεμάνε. Σαν τα ζευγάρια που μετά από χρόνια αρχίζουν και μοιάζουν μεταξύ τους. Η ζωή καλός ή κακός είναι κύκλος, και τα ακροδεξιά με τα ακροαριστερά ταυτίζονται.
Μ’ αυτά ο καφές τελείωσε, το τσιγάρο έσβησε…
Τα λέμε…
